จากดวงดาวถึงพระจันทร์
posted on 03 Sep 2008 01:33 by hoshinosharin in Diary
ฉันไม่กล้าบอกเธอว่ากำลังทุกข์ใจมากเพียงใด
แม้จะรวมหยดน้ำตาที่ซ่อนไว้ภายในใจ มันจะไม่มากมายเทียบเท่าห้วงมหาสมุทรกว้าง
ความเจ็บปวดบางเรื่องของฉัน ไม่อาจระบายเป็นคำพูดให้คนอื่นรับรู้ได้ แม้แต่คนที่ฉันรักและไว้ใจอย่างเธอก็เช่นกัน
ความผิดบาปชั่วช้าของฉัน มันน่ารังเกียจเกินกว่าที่ฉันจะกล้ายอมรับมันกับเธอ
แต่ได้โปรดเชื่อเถิด ว่าเธอคือแสงสว่างในความมืดมน
เธอยังเป็นคนที่ฉันมองเห็นในวันที่ทุกอย่างหยุดนิ่งและราวกับว่าโลกนี้ไม่เคยเคลื่อนไหว
ฉันปรารถนาจะนั่งข้างเธอเฉกเช่นทุกราตรีที่ได้เคยผ่านพ้นไปแสนนาน ช่วงเวลาที่เราต่างมีกันและกัน
อยากจะซึมซับความเข้มแข็งของเธอเหมือนตอนนั้น ก่อนที่ฉันจะหมดสิ้นเรี่ยวแรงใดๆ
ฉันไม่ได้เติบโตขึ้นอย่างที่เธอคิดสักเท่าไรหรอก
ในเมื่อหนทางที่ตีบตันนี้ฉันยังหาทางออกไม่ได้ และยังคงไขว้คว้าหาโอกาสอันเลือนลางไม่มีที่สิ้นสุด
ยามที่ฉันโผล่มากลางดึกเพื่อเอ่ยคำถามงี่เง่าว่า..มีความสุขดีใช่ไหม..คำถามที่ฉันใช้กับเธอเพียงคนเดียว นั่นแสดงถึงบางสิ่งที่อัดอั้น
เมื่อความสุขของเธอ คือความสบายใจของฉัน แม้จะช่วยให้ก้อนหินหนักอึ้งในใจเบาลงไปได้เพียงนิดเดียว แต่มันก็ยังดีกว่าไม่ช่วยอะไรเลย
หากวันใดเธอรู้เรื่องราวของฉัน เธอจะรังเกียจฉันไหม
ฉันรู้ว่าเธอไม่เคยหวังอะไรในตัวฉัน แต่ถ้าทุกอย่างที่เธอคิดว่าเป็นฉัน ความจริงแล้วมันตรงกันข้าม เธอจะยอมรับได้หรือเปล่า
ฉันไม่อยากให้ความรู้สึกดีๆ ภาพสวยงามที่เคยมี ต้องจบลงเพราะสิ่งที่ฉันได้ทำผิดพลาด
อยากให้เราเป็นเพื่อนกันตลอดไป ให้เธออนุญาตให้ฉันรักเธอต่อไป และตลอดไป
อยากให้อนาคตเราได้ชื่นชมชีวิตของกันและกัน ที่เราฝ่าฟันมาถึงเป้าหมายอันงดงามของตัวเอง
ได้โปรดเคียงข้างฉันเถิด พระจันทร์เสี้ยวสีฟ้า อย่าได้ทอดทิ้งชาดดาราดวงนี้
หดหู่และหมองเศร้า ฉันไม่อยากสิ้นสุดชีวิตของตัวเองไว้จุดที่ฉันยังเดินไปไม่ถึงไหนด้วยซ้ำ
ได้โปรดมอบความสุขของเธอ เพื่อเป็นพลังแก่ฉัน แม้เพียงเศษเสี้ยว
ให้เราได้เดินไปบนเส้นทางคู่ขนานนี้ด้วยกัน จวบจนวันที่ฟ้าดับ เดือนลับหาย และดวงดาวไม่มีความจำเป็นต้องส่องแสงอีกต่อไป
ได้ไหม...ฉันขอเพียงเท่านี้เอง